سر بر درگاه کدام روزنه بسایم

تا عطر تنفست را دوباره حس کنم

غبار چهره ات را با سوراخ های خونین

پیراهن کدام عزیزم پاک نمایم

که اشک شقایق ها از گونه هایت

جاری نگردد

شمایلی از شکوفه وگل را در بغل داری

ولی جایگاهت را به باد فراموشی سپردی

از سفر های خالی رخت بر بستی

تا دخترکان شهر بر دارقالی دستانشان را شیاردهند

ودر یوزگان به طواف سترون ونازای خود

گلبرگها را بر سنگفرش خیابان لگد مال سازند

ودر کارخانه سنگینی چرخ دند ه ها

پیکر نحیف کارگران را مچالتر سازد

بازت می ستانیم ای بهار

بازت می ستانیم

تا دوباره شمیمت سرتاسر خاک خسته را

حیاتی دوباره بخشد

وآذین چهره ات شقایقهای خاوران گردد

بازت می ستانیم

محمود خلیلی

29اسفند 1385

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بازگشت