سایت 19 بهمن

«««««««««««««««««««««««««««««

به خاطره ی چریک فدائی ی خلق

رفیق جان باخته حسین شانه چی

تقدیم می گردد.

از انتشارات چریک های فدایی خلق ایران

فــــــروردین سال 1363

فهــــــــــــــــــــرست مطـــــــــــــــالـب

· مقــــــــــدمـــــــــه

· فصــــــــــــــل اول

با چه تحلیلی از قدرت دولتی و شرایط عینی ی جامعه، " اقلیت " به " تدارک قیام " مشغول است ؟

· فصــــــــــــــل دوم

" اقلیت " به چـه شیوه ای به " تدارک قیــــــــام " مشغــول ا سـت ؟

· نـتـیـجــــه گیــری

· یـــادداشــت هـــــا

مقــــــــــــــــــــــــــــــدمــــــــه

" اقلیت " کنگره ی آذر ماه 60 خود را " یک نقطه ی عطف در حیات سازمان" نامید.(1) در حالی که هیچ یک از پیش بینی های کنگره تحقق نیافته و هیچ یک از " رهنمودهای گران بهای این مجمع عالی" (2) به مورد اجرا در نیامد. اما به نظر ما جریان امور صحت این ارزیابی از کنگره را با وضوح به اثبات رسانده است.

گفتیم که از جهات مختلف کنگره به عنوان " نقطه ی عطفی در حیات سازمان" مشخص می شود. مثلن از کنگره به بعد است که می بینیم " اقلیت "، که پس از بمب گذاری در دفتر حزب جمهوری ی اسلامی به دنبال مجاهدین از سرنگونی ی قریب الوقوع رژیم و لزوم عملیات مسلحانه و وحدت عمل با آن ها و جای گزین کردن رژیم جمهوری ی اسلامی با نوعی جمهوری ی دموکراتیک بدون تصریح هویت طبقاتی ی آن هواداری کرده بود، دوباره بر اعصاب خود مسلط می شود و دشنام گوئی به مجاهدین را، که پس از ملاحظه ی شکست تظاهرات مسلحانه (3) در شهریور و مهر 60 آغاز کرده بود، به صورتی سیستماتیک در آورده و امروز تقریبن می توان گفت آن را به یکی از محورهای مبارزه ی خود تبدیل نموده است.

از کنگره به بعد است که " تاکتیک های مسلحانه " که در مقاله ی " جوخه های رزمی " (4) در شرایطی کاملن استثنائی کاربردی کاملن استثنائی یافته بودند، دوباره و به نحوی سیستماتیک به عنوان " تاکتیک فرعی " و امری که می بایست به هر حال در عمل نادیده گرفته شود جای واقعی ی خود را در آثار سازمانی پیدا کرد.

از کنگره به بعد است که " اقلیت " فاصله به فاصله با " استعفا" و یا " انشعاب " پاره ای از کادرهای مرکزیت روبه رو می شود و به شیوه ی خود با دشنام گوئی و برچسب زنی باعث تشدید آثار مخرب این استعفاها و یا انشعاب هائی مشود که از هر موضعی که صورت می گرفتند به دلیل طبیعت مستعفیون و انشعابیون و هم چنین طبیعت سازمانی که آن ها از آن جدا می شدند، جز دامن زدن به پاسیفیسم (5) در جنبش نتیجه ی دیگری نداشت.

از کنگره به بعد است که " اقلیت " شعار " مجلس مؤسسان " (6) را به کناری گذاشت و شعار جمهوری ی دموکراتیک خلق را به عنوان رژیمی که باید جای گزین رژیم جمهوری ی اسلامی شود مطرح نمود و خود به آن دسته از سازمان های مارکسیست- لنینیستی پیوست که قبلن، و حتا پس از طرح پلاتفرم مشترک با " راه کارگر" و " جناح چپ"، به تمسخر گرفته بود .

کنگره در میان تعجب همه گان یک امر دیگر را نیز روشن کرد که اگر نگوئیم " در حیات سازمان " لااقل برای شناخت ماهیت سازمان از طرف کسانی که در مورد آن " دچار توهم" بودند، نقطه ی عطفی بود. تا آن زمان خیلی ها گمان می کردند که " اقلیتی ها " از این که صف خود را از " اکثریتی های خائن " جدا کرده اند و بیش از این با دنباله روی از این خائنین به تطهیر رژیم وابسته ی جمهوری ی اسلامی ادامه نداده اند، افتخار می کنند و به خود می بالند. ولی این کنگره نشان داد که این ها هنوز دلشان پیش آن " اکثریتی ها " است و جدا شدن از آن ها را " زود رس " ارزیابی می کنند و این رفقای دیروز خود را، حالا که دست شان به خون هزاران انقلابی آلوده بود، هنوز " سوسیال رفرمیست " می خوانند.

و بلاخره امری که مخصوصن کنگره را به " نقطه ی عطفی در حیات سازمان" تبدیل می کند این است که از کنگره به بعد اقلیت " تدارک قیام " را به طور رسمی و سیستماتیک در دستور کار خود قرار می دهد و با اعلام این که ما در " دوران انقلابی" به سر می بریم و در چنین دورانی باید " تاکتیک های تعرضی " برای " تدارک قیام " اتخاذ کنیم، با تمام اپورتونیست های دیگر " مرزبندی" می کند.

ما در این مقاله سعی می کنیم مواضع " اقلیت " را در رابطه با تدارک قیام مورد بررسی قرار دهیم و ببینیم که " اقلیت " با چه تحلیلی از ماهیت رژیم کنونی و شرایط عینی، از تیر ماه 60 به این طرف هم واره اعلام کرده است که قیام قریب الوقوع است، و برای این قیام قریب الوقوع خود چه گونه تدارک می بیند. البته در حول این محور و در رابطه با آن ما ناگزیریم " اقلیت " را در عرصه های دیگر نیز تعقیب کنیم تا ببینیم که این سازمانی که در باره ی خودش می نویسد: " اکنون تنها یک سازمان انقلابی ی پی گیر، یعنی سازمان چریک های فدائی ی خلق ایران به مثابه تنها سازمان سراسری ی مارکسیست- لنینیست، به مثابه سمبل مبارزه ی آشتی ناپذیر علیه امپریالیسم و ارتجاع طبقاتی، به مثابه دشمن هر گونه سازش کاری باقی مانده است "(7) از چه قماشی است و " پی گیری " و " آشتی ناپذیری ی " او از چه نوع است.

فصـــــــــــــــــــل اول

با چه تحلیلی از قدرت دولتی و شرایط عینی ی جامعه، " اقلیت " به" تدارک قیام" مشغول اســــــــت؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

" اقلیت " هنگام تولدش در خرداد 59، مُهر سازمانی را که از دل آن به وجود آمده بود بر پیشانی داشت و مخصوصن رفتار "اکثریتی ها" در چند ماهه ی آخر قبل از تولد " اقلیت " این داغ را برجسته تر و مشخص تر نشان می داد. "اکثریتی ها" اعلام کرده بودند که مبارزه ی ایدئولوژیک درون سازمانی را اساسن حول برخورد با گذشته ی سازمان پیش ببرند و "اقلیتی ها" از این کار سر باز زده بودند و به این ترتیب نشان داده بودند که اختلاف شان در مورد نقش خرده بورژوازی در حاکمیت هر چه باشد، آن ها نیز مانند " اکثریتی ها " از سازمان چریک های فدائی ی خلق ایران نه گذشته ی پر افتخار و خط مشی انقلابی بلکه صرفن تابلو و فهرستی از جان باخته گان آن را می خواهند. "اقلیت" حاضر نشد در مقابل "اکثریت"، که با بی شرمی گذشته سازمان را رد می کرد و در عین حال به نام آن می چسبید، از سازمان چریک های فدائی ی خلق ایران و خط مشی آن دفاع کند و "اکثریتی ها" که بهتر از دیگران می دانستند(8) در این زمینه "اقلیتی ها" تفاوتی با خودشان ندارند، روی این نقطه ضعف پافشاری می کردند.

پس از آن که "اقلیت" به این ترتیب نه به عنوان مدافع سازمان و خط مشی چریک های فدائی ی خلق، بلکه به عنوان مخالفت با تحلیل "اکثریتی ها" از پایگاه طبقاتی دولت از آن ها جدا شدند، بلافاصله تحلیل خود را از این پایگاه به این شکل فرمول بندی کرد: حاکمیت جدید "ارگان سازشی" است که از لحاظ ترکیب طبقاتی از نیروهای وابسته به قشر فوقانی ی خرده بورژوازی ی سنتی و نماینده گان بورژوازی ی وابسته ( عمدتأ بورژوازی ی متوسط ) تشکیل می شود (9). این تحلیل با حک و اصلاح های جزئی همواره پایه ی نظریات "اقلیت" را تشکیل داده است. البته این تحلیل از همان آغاز، مشکلات ویژه ی خود را داشت. مشکلاتی که قرار بود نبرد خلق شماره ی یک به آن پاسخ دهد، ولی نداد.

اولین مشکل بر سر نشان دادن واقعیت اجتماعی ی طبقاتی بود که بنا به تحلیل " اقلیت " نماینده گان شان در ارگان سازش گرد هم آمده بودند. مخصوصن در مورد " خرده بورژوازی ی مرفه سنتی ". چه گونه می شد اثبات کرد که نماینده گان " خرده بورژوازی ی سنتی " و یا به عبارت دیگر " اقلیت "، " قشر فوقانی ی خرده بورژوازی ی سنتی " در این دولت حضور دارند. نبرد خلق شماره ی یک مختصری در این زمینه تلاش کرد. مخصوصن برای اثبات این که این دولت برای این خرده بورژواها هم نفعی داشته، " آئین نامه ی وام های کوچک تولیدی و خدماتی " مصوب شورای انقلاب را پیش کشید و اعلام کرد که " این آئین نامه به بهترین وجهی بیان گر آن " بهترین حالتی " است که گذشت هائی را برای قشر فوقانی ی کم عده ی خرده بورژوازی تأمین می کند". (10) البته صرف اعلام این که فلان تصمیم معین دولتی به نفع فلان قشر معین از جامعه می باشد، به هیچ وجه دلیل آن نیست که این قشر اجتماعی در حاکمیت شریک است. در همه ی جوامع سرمایه داری می توان قوانینی را پیدا کرد که در آن ها به نفع طبقه ی کارگر و یا سایر طبقات محکوم جامعه " گذشت هائی " صورت گرفته است، ولی این باعث نمی شود که ما این طبقات را مشترکن با سرمایه داران آن کشورها در قدرت دولتی سهیم بدانیم. ولی به هر حال نبرد خلق شماره ی یک از این راه می رود و باز این هم به نسبت گذشته، که بدون توجه به آن چه که در جامعه می گذشت " حاکمیت را در وجه عمده ی خود خرده بورژوازی " می دانستند گامی به جلو بود. البته اگر بلافاصله در پایان همین تحلیل اضافه نمی کردند که: "مهم تر آن که این آئین نامه اگر چه امیدهائی را در میان خُرده بورژوازی برانگیخت، اما هنوز به اجرا در نیامده است" ( تأکید از ما است، نبرد خلق صفحه ی 93 ) . در جای دیگر باز " اقلیت " به دنبال پیدا کردن نمود اجتماعی ی حضور نماینده گان " خرده بورژوازی ی مرفه سنتی " در حاکمیت به اقدامات به اقدامات رضا اصفهانی دل می بندد و در مقاله ی " نماینده گان خرده بورژوازی و مسئله ی ارضی " کار شماره ی 65 صفحه ی یک اعلام می کند که " مسئله ی ارضی و چگونه گی ی برخورد دولت جمهوری ی اسلامی با آن، از جمله مسائلی است که در تشخیص ماهیت طبقاتی ی دولت کنونی، دارای اهمیت فراوان است". آن گاه ضمن بیان انتقاد آقای رضا اصفهانی، معاون وزارت کشاورزی، از رفتار دولت و دادگاه های انقلاب و بانک ها در قبال دهقانان حین اجرای مصوبه ی شورای انقلاب در این زمینه می گوید " آقای رضا اصفهانی و نماینده گان خرده بورژوازی در حاکمیت نیات حسنه بسیار داشتند و خیرخواهانه می کوشیدند در جهت تأم