سایت 19 بهمن

گل مینای جوان

از درون شب تار

می شکوفد گل صبح

(خنده بر لب

گل خورشید کند

جلوه بر کوه بلند)2

(نیست تردید زمستان گذرد) 2

(وز پی اش پیک بهار

با هزاران گل سرخ

بی گمان می آید) 2

در گذرگاه شب تار

به دروازه ی نور

(گل مینای جوان

خون بیفشانده تمام

روی دیوار زمان) 2

لاله ها نیز نهادند به دل

همگی داغ سیاه

گرچه شب هست هنوز

با سیه چنگ بر این بام آونگ

آسمان غرق ستاره است و لیک

آسمان غرق ستاره است هنوز

خوشه ها بسته ستاره گل گل

خوشه ی اختر سرخ

با تپش های سترگ

(عاقبت کوره ی خورشید گدازان گردد) 2

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بازگشت