خطاب به طبقه ی کارگر قهرمان و انقلابیون کمونیست!
اول
ماه مه، این روز سرخ جاودانه در تاریخ جامعه ی انسانی،
امسال نیز با اعتراضات گسترده ی طبقه ی کارگر و انقلابیون
کمونیست در بسیاری از نقاط جهان، سپری گشت . اما در ایران، از یک طرف- همچون
سال های گذشته- ما شاهد ممنوعیت برگزاری هرگونه اجتماع و اعتراض
خودانگیخته ی طبقه ی کارگر در این روز بوده و از طرف
دیگر مواجه با ترفند نه چندان تازه ی رژیم وابسته به
امپریالیسم جمهوری اسلامی در برپائی
نمایشی به غایت مصنوعی و مسخره از "حمایت کارگران" از برنامه ی هسته ای
آن بودیم.
براساس وقایع این روز و داده
های موجود، مشخص است که رژیم برای برپائی چنین
مراسمی از ماه ها قبل با سازماندهی "خانه ی
کارگر"، این نهاد ضدکارگر و دست ساز
خویش، وارد عمل شده و بی تردید با تهدید و ارعاب کارگران
و دیکته کردن شعارهای خاص، بخشی از آنان را به وسیله
ی اتوبوس هائی از شهرستان ها به تهران منتقل و در محل تجمع قرار
می دهند تا آنان با سر دادن شعارهای بی ربط حکومتی،
اراجیف "سخنرانان" و "قطعنامه ی پایانی" این بازی فریب کارانه را تأیید نمایند و
رژیم نیز در تبلیغات خود اعلام نماید که: "کارگران
از برنامه ی هسته ای دولت حمایت می کنند" .
البته در انتهای این نمایش
و علارغم اعلام پایان آن توسط نوکران امپریالیست، بخشی از
کارگران با سردادن شعارهائی غیرحکومتی صف خود را جدا می
کنند و به همین دلیل هم در فاصله ی کوتاهی توسط
نیروهای سرکوب رژیم مورد حمله قرار گرفته و متفرق می شوند.
بدین ترتیب در فضای رعب و
خفقان حاکم بر جامعه ی ایران، در بستری خالی از
پیشاهنگ مسلح انقلابی و در تداوم جو خود به خودی حاکم بر
مبارزات طبقه ی کارگر ایران، یک تجربه ی تلخ دیگر
بر آزموده های شکست خورده ی پیشین افزوده می گردد.
واقعیت این است که اول ماه مه
نماد همبستگی مبارزاتی طبقه ی کارگر جهانی برای
ایجاد دنیائی نوین، دنیائی عاری از هرگونه
استثمار و ستم طبقاتی می باشد، دنیائی که در آن انسان به
انسانیت خویش باز خواهد گشت. تجارب
شکست های مبارزات صرفأ صنفی طبقه ی کارگر و صرفـأ
سیاسی کمونیست ها در دهه های اخیر به وضوح
حاکی از تأکید بر این امر حیاتی است که شکست و
پیروزی ما (طبقه ی کارگر و کمونیست ها)، در گرو شکل
گیری مجدد پیشاهنگ مسلح انقلابی می باشد. بی شک بدون پیشاهنگ مسلح
انقلابی و حضور عینی آن در عرصه ی مبارزات انقلابی،
سخن از آینده ای روشن و تابناک نمی تواند به شکل ملموس و معقول
در میان باشد.
اگر می پذیریم و باور
داریم که اول ماه مه، نه فقط به عنوان روزی برای برپائی
تجمعات اعتراضی صنفی ما، بلکه همان طور که در فوق بدان اشاره شد، به
مثابه نماد همبستگی مبارزات سیاسی- انقلابی طبقه کارگر
جهانی و انقلابیون کمونیست برای برپائی جامعه
ای نوین می باشد، این مهم در شرایط سلطه ی
امپریالیستی تنها و تنها از طریق ایجاد سازمان مسلح
طبقه ی کارگر و دیگر زحمت کشان است که دست یافتنی خواهد
بود.
سازمانی که یکی از عمده ترین وظائف آن، اتخاذ
مشی انقلابی یا به عبارت دیگر اتخاذ تاکتیک و
استراتژی انقلابی (مبارزه ی مسلحانه) در راستای ایجاد
و گسترش جنگ انقلابی خلق می باشد، چرا که این تنها راه شکست
بورژوازی وابسته و امپریالیست ها نه فقط در کشور ما، که در
تمامی کشورهای تحت سلطه است.
شما کارگران آگاه که به روشنی هر چه
تمام تر پرچم بیزاری از استثمار را در مبارزات خود برافراشته
اید، باید بدانید که رهائی از استثمار و برده گی
تنها با نابودی سیستم سرمایه داری وابسته و برقراری
حاکمیت کارگران و زحمت کشان است که زمینه ی سیاسی و
سپس اقتصادی آن فراهم خواهد شد. عقب
راندن سرمایه داران و حکومت های آنان در عرصه ی صنفی هرگز
منجر به چنین امری نخواهد شد و در بهترین حالت منتهی به
وضعی خواهد شد که طبقه ی کارگر اروپا و آمریکا اینک
چندین دهه است که به آن گرفتار آمده اند.
ناگفته نماند که در چارچوب نظام
امپریالیستی حاکم بر دنیا و براساس تقسیم کار به
اصطلاح بین المللی آن، تصور این امر که روزی کشوری
وابسته و از جمله کارگران و زحمت کشان آن بتوانند وضعیتی همانند
کشورهای امپریالیستی پیدا کنند، خود تصوری
واهیست. زیرا این امر کل نظام امپریالیستی را
دگرگون کرده و بنیان های آن را برهم خواهد زد و به عبارت دیگر
به معنای اضمحلال آن خواهد بود.
امری که امپریالیست ها هرگز در چارچوب نظام ظالمانه
ی خویش، بدان تن نخواهند داد.
تازه مگر تعدیل نظام سرمایه
داری در غرب منجر به محو ظلم و ستم طبقاتی گشته است؟ آیا
دیگر استثمار وجود ندارد؟ بی کاری وجود ندارد؟ امنیت
شغلی وجود دارد؟ سرکوب و شکنجه وجود ندارد و ...؟ در عین حال بایستی توجه داشت
که اگر در کشورهای امپریالیستی شرایط توده
های کارگر و زحمت کش تا اندازه ای متفاوت از وضعیت
کشورهای پیرامونی ست، این نه صرفأ به دلیل عقب
نشینی های به ناچار نظام در برابر مبارزات توده ها، بلکه در
واقع این بساطی است که سرمایه داران زالو صفت در غرب به پا کرده
اند که ثمره یا بهتر بگوئیم آن روی سکه ی غارت و چپاول
کشورهای تحت سلطه است که به همراه وحشت از اوج گیری مبارزات
توده های زحمت کش این کشورها، خصوصأ پس از برپائی دولت
سوسیالیستی در اوایل قرن گذشته، سرمایه داران را
آگاهانه به این سمت سوق داد که بخشی از این ثروت های به
یغما بُرده را همچون مُسکنی به جوامع غربی تزریق کنند و
حال که سیمای سیاسی جهان دگرگون گشته است و اینان
احساس یکه تازی می کنند، به سرعت در حال تهاجم گسترده به حق و
حقوق توده های کارگر و زحمت کش این جوامع نیز می باشند.
بنابراین،
با توجه به این واقعیات و نیز با توجه به رسالت
تاریخی طبقه ی کارگر و کمونیست ها در رهانیدن بشر
از وضعیت اسفناک جامعه ی طبقاتی، تمامی تلاش ها
باید در راستای نابودی این نظام باشد، نه تعدیل آن
و بی تردید این نابودی تنها با قهر انقلابی سازمان
یافته ی کارگران و زحمت کشان و انقلابیون کمونیست
میسر خواهد بود.
خجسته باد اول ماه مه!
پیش به سوی تشکیل سازمان سیاسی- نظامی
خلق!
زنده باد مبارزه ی مسلحانه که تنها راه رسیدن به آزادیست!
زنده باد انقلاب!
پیروز باد کمونیسم!
پویان کبیری
23 اردیبهشت 1385
