نوشته ی مایکل لوُی

ترجمه ی پویان کبیری

     در عصر ما، نئولیبرالیزم جهانی با خودنمائی ی پیروزمندانه، مقوله ی خود و ایدئولوژی آن را انحصاری نموده است.  برای مقابله با فساد ماهوی تسلط جهانی سرمایه داری، بیش از هر چیز دیگر، ما نیاز به اشکال جدیدی از تفکر و عمل که جنبه ی جهانی و فراگیر داشته باشند، داریم.  ما به اشکال و ایده هائی نیاز داریم که به شیوه ی واقعأ رادیکال بتوانند با تقدیس بازار و پول که در حال حاضر به تفکر غالب مُبدل شده است، به رویاروئی برخیزند.  به مانند شمار قلیلی از دیگر رهبران چپ گرای قرن بیستم، میراث "ارنستو چه گوارا" – یعنی اندیشه ی جهانی، انترناسیونالیسم و انقلابی گری مداوم- در راستای چنین مقابله ای است.

     علاقه ای که به چه گوارا ایجاد شد، چیز غیرمنتظره ای نیست.  کتاب ها، مقالات، کنفرانس ها، فیلم ها و بحث های درباره ی "چه" نمی توانند به ساده گی به معنای نتیجه ی یادبود سی ُامین سالگرد درگذشت او باشند.  برای چه کسی استالین در سال 1983، یعنی سی سال پس از مرگ او، مورد علاقه بود؟

     سال ها سپری می شوند، هوس ها تغییر می یابند، نئومدرنیزم جایگزین مدرنیسم شده، "دموکراسی های مصنوعی" جانشین دیکتاتوری ها شده اند، کینزیسم با سیاست های نئولیبرال و دیوار برلین با دیواری از پول تعویض شده است.  اما پیام "چه" همچنان چون فانوسی دریائی در این پایانه ی سرد و تاریک قرن می درخشد.